Al weken voordat het zover was, hadden de jongens het erover. Ze keken er erg naar uit: Halloween. Tjerk had er op school natuurlijk over gehad, en Hidde weer van hem. Het ging over wat ze aan zouden doen – Tjerk wist het al heel snel, hij wilde weer ridder zijn, en Hidde ook, totdat de buurvrouw hem een brandweerpak te leen aanbood.
Halloween is wat uiterlijk betreft een combinatie van Sint Maarten en carnaval: op de avond van Halloween gaan de kinderen, en sommige volwassenen, verkleed langs de deuren. In plaats van liedjes te zingen over een rood rokje zeggen ze ‘Trick or treat’ en dan krijgen ze een treat (traktatie). Bij verreweg de meeste huizen werd snoep uitgedeeld, soms moedigden de bewoners de kinderen aan om vooral twee of drie te nemen – kennelijk waren er minder kinderen gekomen dan ze van te voren hadden verwacht en wilden ze voorkomen dat ze zelf met al dat snoep zouden blijven zitten. Enkele mensen hadden, net als ik, aardigheidjes gekocht om aan de kinderen te geven.
Sommige mensen beginnen al een paar weken voor Halloween hun huis en tuin te versieren. Met spinnenwebben (te vergelijken met ons engelenhaar in de kerstboom), soms spinnen ter grootte van een klein kind, skeletten, grafstenen, spreuken, spoken en spookjes, heksen en duivels. En pompoenen, heel erg veel pompoenen. Wat die met Halloween te maken hebben weet ik niet, maar het staat in ieder geval erg vrolijk, al die oranje bollen in de tuin, of andere vormen en kleuren (geel en groen).
Onze tuin had een basis-versiering van spinnenwebben, en aan de takken van bomen en struiken ongeveer twintig nep-pompoenen (ronde oranje plastic zakjes met een pompoen-tekening erop, gevuld met oude kranten). Verder hadden we voor het raam spoken opgehangen en de pompoenen die Hidde op de pre-school had gemaakt.
Twee weken voor Halloween zijn we naar een pumpkin patch geweest (patch = stuk grond waar fruit of groente groeit). Half Moon Bay, een plaats aan de oceaankust relatief dicht bij ons, staat bekend om de vele pumpkin patches: boerderijen waar in de herfst alleen maar pompoenen liggen. Wij zijn naar een pumpkin patch hier in de buurt geweest. Het was een bloedhete dag, de paden tussen de veldjes met diverse maten en vormen pompoenen, afgezet met hooibalen, waren stoffig en er was vrijwel geen schaduw. Poeh! Het deed me heel even denken aan Nicaragua.
De meeste pumpkin patches hebben activiteiten voor kinderen die variëren van gezichten schilderen en knutselen tot ritjes in een treintje over het terrein. Deze zijn meestal alleen in het weekend, in ieder geval wel op de patch waar wij waren. Gelukkig maar, dacht ik toen ik even door de flappen van het zwarte landbouwplastic in het spookhuis keek; het zag er echt heel griezelig uit.
De jongens hebben elk een mooie pompoen uitgezocht en we kochten nog twee sierpompoentjes. Tjerk kreeg later op school een oranje mini-bolletje. Later hebben we voor Hidde’s pre-school nog een mooi groot exemplaar gekocht.
Van een friend – een van de twee vrouwen met wie ik wekelijks een uur mediteer – kreeg ik een carving-set: speciaal gereedschap om pompoenen uit te hollen en om er figuren in te snijden, en twee boekjes met voorbeelden.
Anderhalve week voor Halloween heb ik me enorm uitgesloofd en een prachtig gezicht uit Hidde’s pompoen gesneden. Ik meende dat dat best kon omdat het al wat kouder werd en de pompoen op de veranda zou staan, de hele dag in de schaduw.Kouder was niet koud genoeg, het was gewoon iets minder warm, bleek ongeveer een week later toen ik de jongens vroeg waar het deksel van de pompoen gebleven was: het was er in gezakt, alles was gaan rotten. Ook in oktober is het nog te warm om groente en fruit buiten de koelkast te bewaren.
Behalve op alle scholen is er ook elk jaar een Halloween-optocht in Menlo Park, op de zaterdag voor het eigenlijke feest, dus dit jaar op 25 oktober. Daar gingen we, op de fiets natuurlijk: Tjerk als ketchup-fles, Hidde als brandweerman. Tjerk droeg z’n knalrode Heinz Tomato Ketchup t-shirt dat Erwin een tijdje geleden voor hem meegenomen had van een zakentripje naar New York, zijn rode broek en zijn crocs, die ook rood zijn. Ik had een bijpassende hoed gemaakt van wit karton: een hoge ronde toeter met witte bovenkant, die ik op een kwart van boven bijna helemaal opengesneden had en iets omhoog gezet. Halverwege de optocht bedacht ik me dat het leuk geweest zou zijn om Tjerk z’n haar nog rood te verven en dat er uit te laten komen. Dat zou dan voor de schooloptocht nog kunnen.
Hidde wilde in deze periode het liefst elke dag z’n brandweerpak aan, als het aan hem had gelegen zou hij er ook in hebben geslapen. Maar het lag niet aan hem dus dat ging niet door (het was immers een geleende uitrusting).
De optocht ging van Burgess Park naar een klein parkje in de winkelstraat waar alle kinderen een plastic tas kregen met Halloween-tekeningen van heksen erop, een vingerhoedje mierzoet appelsap en een koekje. Daarna konden we trick or treat-en bij alle winkels die een oranje papier op de etalageruit hadden hangen waar op stond dat ze meededen, en dat waren bijna alle winkels. Er werden handenvol snoep uitgedeeld, de tas van de jongens zat echt bomvol suiker en vet aan het einde van de straat – en dan hadden we nog maar één kant gedaan.
Het leuke voor ons was dat we allerlei hele aardige winkels zagen waar we altijd aan voorbij waren gefietst. Als ik iets moet kopen fiets ik naar de winkel waar ik moet zijn, en na de aankoop weer terug naar huis. Dit tochtje leverde zo nog wat verrassingen op.
Onderweg raakten we aan de praat met een ander Nederlands gezin, over wie we al gehoord hadden omdat hun dochter bij Tjerk op school zit (en zo gaat dat dan: Oh, uit Nederland? Kennen jullie A dan, die zit op dezelfde school in Kindergarten).
De jongens renden vooruit en schoten lekker op omdat zij in Nederland helemaal niet hebben geleerd dat je een rij moet maken als een heleboel mensen of kinderen hetzelfde willen, en dat je bij aankomst dan achteraan moet gaan staan. Hidde charmeerde zich (in dit geval geloof ik onwetend) gewoon meteen naar de snoeptrommel en Tjerk rende voorop naar alweer een volgende bak zoetigheid.
Eindelijk was het dan zover op vrijdag 31 oktober: Halloween. Het miezerde. Een feestdag en slecht weer blijkt een gevaarlijke combinatie voor degenen die naar school fietsen: we hadden nog nooit zo ontzettend veel auto’s gezien. Het was echt filerijden naar school, wij laveerden zo’n beetje langs en tussen de SUV’s en bakkies door. En wat het ook eng maakte was dat al die automobilisten nog meer haast leken te hebben dan anders.
Op school was het even chaotisch: Tjerk z’n juf had geen idee waar we naartoe moesten. Ze dacht dat we naar de lunch-plaats gingen omdat ze daar met alle andere first grade-groepen afgesproken hadden. Of was dit nou toch slecht weer en deden we het dan binnen? Consternatie alom. Uiteindelijk belandden alle klassen van school in optocht op het grasveld, waar ze een ererondje maakten.
Daarna voor een groepsfoto naar hun eigen speelplaats.
Tjerk was en bleef vastbesloten: hij wilde als ridder. En dat bleef zo, ook toen wij hem er aan herinnerden hoe bijzonder iedereen afgelopen zaterdag zijn ketchup-pak vond.
Natuurlijk waren er meer ridders en ruisde het van de roze tulen prinsessenrokken. Hidde was nog steeds een brandweerman. Erwin was als Dutch cowboy met een oranje broek, een koeien(fiets)shirt en oranje cowboy-hoed, en ik was als cowgirl met wat ik in de kast had: een spijkerbroek, springtouw als lasso, een overhemd en mijn hoed uit El Salvador, die zo nog eens van pas kwam.
Vervolgens was er voor elke groep nog een klein Halloween-feestje in de klas, waarvoor ik me als hulpmoeder had opgegeven.
Er waren vier tafels met activiteiten:
- een kaart of boekenlegger maken met stempels en tekeningen van vleermuizen, spinnen (duim op een stempelkussen, dan op het papier en pootjes eraan tekenen) en heksen, of wat je ook maar wilde natuurlijk;
- een armbandje maken met kralen in de typische Halloween-kleuren geel, oranje en zwart;
- op een strook papier met stickertjes met Halloween-afbeeldingen, patronen maken (bijv aab, aab, of abcdd, abcdd, etc), en
- ‘enge vingers maken’ van een halve string-cheese met inkepinkjes voor de vinger-rimpels en bovenaan een stukje rode paprika als bloederige nagel. Dit laatste moet ik misschien wat meer uitleggen: een string-cheese is een soort korte soepstengel van kaas, vaak droge mozzarella en kinderen eten die vaak als snack/tussendoortje. Met vinger-rimpels bedoel ik die rimpels aan de bovenkant van je vinger bij de scharnieren van de kootjes (snap je het nu wel?!).
Halverwege het feestje Erwin afscheid en vertrok hij naar Las Vegas, of was het Dallas, of Philadelphia, waar hij een paar dagen moest zijn voor z’n werk.
Vraag je je af waar Hidde was? Die was mee, die doet net alsof hij ook al (bijna) in first grade zit, die hoef je echt niks te vertellen!
En eindelijk was het dan zover. Nadat we met wat vrienden van hun een paar stukken pizza hadden gegeten op een paar dekens in het gras in de voortuin van de overburen, begon onze Trick or treat. We waren alledrie weer in dezelfde ‘uitrusting’ als vanochtend.
We begonnen om ongeveer half 7, en het werd al snel schemerig, wat het extra spannend maakte. Vandaag hadden veel mensen nog een finishing touch aangebracht in de versieringen.
Er waren prachtige vondsten bij. Van een huis was het hele raam beplakt met wit papier. Het leek alsof daa r een gat in zat, en daar keek een heel groot oog door. Het staarde ons aan, keek opzij, naar boven en beneden en weer naar ons. Het was echt zo groot als een buik. De man die de deur opendeed hield die op een kiertje want anders, zei hij, zou de reus ontsnappen die daar binnen was! Hidde vroeg of hij de reus mocht zien maar dat was veel te gevaarlijk.
Bij een ander huis deden twee heksen de deur open en die lieten de kinderen een liedje zingen voor hun verjaardag. Na het liedje keken ze elkaar aan en besloten dat het nog een keer moest, maar dan toch echt veel luider!
Bij twee of drie huizen waren echt enge dingen, met bloed en losse hoofden en enge geluiden, flikkerende lichtjes en rondvliegende vleermuizen.
Aan de overkant stond een meer dan manshoog spookhoofd in de tuin met een reusachtig grote mond die open en dicht kon. En het hoofd kon ook nog praten! Je kon er achter staan en dan met een hendel de onderkaak op en neer bewegen. Geweldig knutselwerk.
Omdat het streng verboden is om met drank over straat te liepen liepen andere buren en hun vrienden rond met plastic bekers met dop en rietje, alsof ze de limonade voor hun kinderen vasthielden, maar met hun rode wijn erin.
Een regel is dat alleen huizen meedoen waarvan de lamp bij de voordeur aan is, andere huizen laat je ongemoeid. Soms zijn mensen wel thuis maar hebben geen zin en gaan dan vroeg naar bed of zitten een paar uur in het (bijna)donker.
Een andere gewoonte is dat als je zelf gaat trick or treat-en, je je emmertje met traktaties gewoon bij de deur laat staan, en dat de kinderen daar dan zelf iets uitpakken. En inderdaad, toen wij terugkwamen stond het oranje emmertje met zwarte heksenkatten-tekeningen nog gewoon bij de voordeur, maar iets leger.De jongens mochten nog even al hun schatten bewonderen en één snoepje, en toen gingen de ridder en de brandweerman uiteindelijk slapen.
vrijdag 31 oktober 2008
woensdag 6 augustus 2008
over de vakantieperiode en wat ons zoal opvalt hier
De Amerikaanse nationale feestdag 4 juli, waarop de onafhankelijkheid gevierd wordt, is uiterlijk enigszins vergelijkbaar met onze Koninginnedag. We hebben meegedaan met de versierde fietsen-driewielers-buggy's-steppen-optocht waarin heel veel rood-wit-blauw in sterren, glitters, slingers en cowboyhoeden. Een groot verschil is dat het hier allemaal kant-en-klaar versieringen waren terwijl bij onze oranje-optochten de creativiteit hoogtij viert en wordt geuit in de meest fantasievolle en fantastische creaties.
De route eindigde in het park waar vier of vijf opblaasattracties stonden: een piratenschip waar je naar binnen moest om een trap op te klimmen en je je aan de andere kant naar beneden kon storten van de glijbaan, een trein met wagons waar je doorheen kon lopen en af en toe moest klauteren, een klim-gevaarte met obstakels en glijbaan en een Nemo-figuur die we hebben overgeslagen. Er was bovendien een klimmuur. Erg leuk vonden we de 'oud-Hollandse' spelletjes: kikkerwerpen waarbij je een speelgoedkikker op de lage kant van een wipje moest zetten en moest proberen om deze in de bek van een reiger-achtige vogel te laten vliegen door hard op de hoge kant van de wip te slaan, ringen gooien, etc. Voor ieder kind was er een klein prijsje. Verder een stalletje met pizza-slices en een andere met burrito's, en een optreden van een band. Dat de Amerikanen altijd kind blijven zagen we hier op een heel leuke manier: je ziet mensen van alle leeftijden zonder enige gene swingen en meezingen. Daarna deden ze fanatiek mee aan de spelletjes die na het optreden werden uitgevoerd: zaklopen met kind (dus ouder en kind elk met één been in de zak) waarbij sommige ouders hun kind echt meesleep-sjouwden, en waterballon-gooien: kind en ouder staan tegenover elkaar, de ouder krijgt een fink grote waterballon en gooit die -nee, niet meteen, maar even wachten tot de spelleider het zegt, Ageeth- naar zijn of haar kind. Nadat iedereen op commando een stapje achteruit heeft gedaan, gooit het kind de ballon weer terug, stapje achteruit, gooien, enz. Ik had twee kinderen tegenover me staan omdat Erwin nog in de rij stond voor burrito's, die overigens erg lekker waren. We hebben goed ons best gedaan maar helaas niet gewonnen. Na een hoela-hoep wedstrijd voor kinderen waren de ouders aan de beurt en heel veel moeders en een vader stonden zich in het zweet te swingen, onder luide aanmoedigingen van de omstanders.
gehoorzaam
Ook bij dit festijn was het terrein rond de aangekondigde eindtijd binnen tien minuten helemaal leeg. Dat hebben we vaker meegemaakt, bijvoorbeeld bij de eind-picnic van Tjerk's school in Mountain View: van 1 tot 2 uur 's middags betekent dat om 5 over 2 het veld leeg is, op een Hema-kleed met vier Hollanders na, die verbaasd om zich heen kijken naar dit spektakel, waarbij iedereen op een gegeven moment alles uit z'n handen lijkt te laten vallen en gesprekken midden in een zin stokken, om in te pakken en te vertrekken - en zonder veel gedoe; we hadden er niks van in de gaten.
Grappig was het om dit mee te maken in het zwembad in Palo Alto waar we een paar keer geweest zijn: om vier uur gaan de sproeiers uit en wordt er aangekondigd dat het over een half uur, half 5 is en dat dan het zwembad sluit en de douches, kleedkamers en kastjes gesloten zullen zijn. Na die mededeling gaan de paddestoel en andere spuiten weer aan en zo'n beetje de helft van de bezoekers naar de kleedkamer. Om kwart over vier hetzelfde ritueel met hetzelfde resultaat. Dat betekent dat we dan bijna het hele zwembad voor onszelf hebben en ongeveer vijf minuten vóór sluitingstijd ook de douches en de kleedkamer, omdat alle Amerikanen al weg zijn.
space
Iets anders wat me opgevallen is is dat Amerikanen een issue lijken te hebben met ruimte. Bij een gelegenheid had ik een kleed uitgespreid waar Tjerk en ik al op waren gaan zitten. Hidde nam even plaats op een stoel die naast het kleed stond om zijn schoenen uit te kunnen doen. Onmiddellijk reageerden twee mensen met de mededeling dat die stoel al bezet was. Een andere keer zaten we gewoon op de kont op de grond naast een mevrouw met een mooi kleed, dat ik een beetje opzij schoof om te voorkomen dat Hidde er overheen zou lopen. Ze respondeerde meteen met de opmerking dat ze nog meer mensen verwachtte en ik dus het kleed moest laten liggen omdat ze de ruimte nodig had.In beide gevallen was de reactie in mijn ogen opvallend fel. Alsof ik hun plaats wilde innemen, zo’n soort idee gaf het me, of hen ruimte wilde afnemen.
hot dog-show
We zijn in de vakantie behalve naar het zwembad ook naar een paar voorstellingen geweest. Er wordt erg veel georganiseerd voor kinderen in de vakantieperiode aan muziek en voorstellingen. We hebben onder andere geleerd dat dinosaurussen de spaghetti hebben uitgevonden, en het bijbehorende liedje, met de makkelijke meezingtekst 'spaghetti spaghetti tralalalalalalaa' (herhaal). Uit het stuk 'Het kleine konijntje wil rode vleugels': het konijntje wilde kunnen zwemmen, of vliegen, of net zo mooi zingen als de merel, of rode vleugels. Ze kwam elfjes tegen en mocht één wens doen en kreeg het advies er heel goed over na te denken omdat een vervulde wens vrijwel onmogelijk ongedaan gemaakt kan worden. Rode vleugels gewenst en gekregen met als gevolg dat de andere dieren haar uitlachten, bang voor haar waren of haar niet meer herkenden. Eerst wilde ze alles zijn behalve zichzelf, uiteindelijk wilde ze het liefst zichzelf zijn. Het aardige aan dit stuk was dat het, anders dan de dino-voorstelling, werd gespeeld door kinderen. Het was een zogenoemde hot-dog show in the secret garden: in Palo Alto is een oud gebouw dat lijkt op een klooster met overdekte gangen aan drie kanten en een mooie binnentuin, en aan de zijkant een tuin achter zware houten deuren: de geheime tuin waar de voorstelling plaatsvindt en waar vanaf drie kwartier vóór aanvang hot-dogs, brownies, chips en drinken te koop is. Leuk is dat voor het podium een grasveldje is waar je je meegenomen kleed kunt uitspreiden om na een smakelijke picnic op je gemak van de voorstelling te genieten.
gezonde Hollandse jongens
Eind juli had ik een afspraak in het ziekenhuis voor de verplichte physical van de jongens: voordat een kind in California naar school kan, moet het een soort medische keuring hebben ondergaan en een Mantoux-test hebben gehad. De Mantoux-test had ik met Tjerk al in NL gedaan, nu bleek dat Hidde ook moest dus dat hebben we meteen ook laten doen.
De physical deed me denken aan mijn eigen bezoek destijds aan de schoolarts: zicht, gehoor, ruggenwervels, knieën, lopen (op hakken, tenen en gewoon). Wat me hierbij nog opviel was dat de arts vroeg hoeveel de jongens eten zonder dat hij geïnteresseerd was in wát ze eten, terwijl dat me in deze obese maatschappij toch van meer belang lijkt. Maar onze jongens neigen daar zelfs niet naar, die zijn heerlijk gezond.
De kinderafdeling in het ziekenhuis is fantastisch: de muren zijn geverfd en er zijn schilderingen op gemaakt met vissen en onder-water-planten, de buitenruimte is helemaal ingericht voor spel: het gangetje er naar toe is de reling van de klim-glij-boot die buiten staat, op de vloer is water en strand en er zijn een soort hutjes gebouwd. Een mooie manier om te voorkomen dat de stress bij de kinderen oploopt terwijl je zit te wachten – wat trouwens niet hoeft omdat ze ook aan het einde van de dag nog keurig op schema liggen. Ook erg prettig.
steentijd in silicon valley
Tijdens een van de dagen dat Tjerk en Hidde naar de pre-school waren, ben ik naar de DMV (CBR) gegaan om mijn Californische rijbewijs te halen. Hoe dat gaat: via een ontvangstdame van wie je een nummertje krijgt kom je een grote ruimte binnen. Daar heb ik ongeveer drie kwartier zitten wachten tot ik aan de beurt was, terwijl ik ondertussen het vragenformulier invulde voor het rijbewijs en om te mogen stemmen - ja, inderdaad: wij mogen stemmen en dat wordt geregeld via de DMV. Vraag me niet naar het hoe en waarom, ik ben allang blij dat ik invloed kan uitoefenen op wie de baas van Amerika wordt. Uiteindelijk was ik aan de beurt bij loket 5. Daar leverde ik het vragenformulier in, rekende de ambtenaar mijn lengte en gewicht om naar de Amerikaanse rekeneenheden, betaalde ik 29 dollar en kreeg een A5-velletje met gegevens mee en de opdracht om me bij loket 14 te vervoegen. 'Oh, dat loket, waar al die andere mensen ook voor staan te wachten?' Ja, dat loket. Ik sloot aan in de rij van ongeveer 40 personen en uit nieuwsgierigheid over hoelang ik zou moeten wachten, keek ik op mijn horloge. Zo'n 25 minuten later was ik tweederde opgeschoven toen een tweede beambte voor deze rij werd ingezet. Zij vroeg wie er nog op de foto moest en na een vrouw meer vooraan in de rij, was ik dat. Ik was blij met deze onverwachte shortcut. Wat er toen gebeurde wekte mijn lachlust en stomme verbazing: midden in Silicon Valley kreeg ik een dubbelzijdig geprint vragenformulier mee waarop ik met een potloodje het juiste van drie antwoorden moest aankruisen. Wát? Ja mevrouw, en wanneer u klaar bent mag u weer achteraan in de rij gaan staan. Er zijn plaatsen in Amerika waar je wel op een computer het schriftelijk examen kunt maken, laat ik dat ook vermelden. Maar dit... Gelukkig kon ik met het bij de eerste balie verkregen papiertje een andere keer terugkomen voor het examen. Dat heb ik maar gedaan, ik moest ten slotte weer op tijd de jongens ophalen om naar de arts te gaan. Volgende keer zorg ik dat ik tussen 8 en half 9 daar ben, zodat ik hopelijk een uur later mét certificaat en afspraak voor een rij-examen, weer buiten sta.
geen nee te koop, of toch?
Opgewekt ging ik met de jongens voor onze vakantieweek naar de Target om daar een koelbox te halen. Erwin herinnerde me er nog aan dat het handig zou zijn eentje met 12-volts aansluiting te kopen, zodat we de koelbox zouden kunnen aansluiten op de aansteker in de auto. Er waren grote koelboxen, kleine, koelboxen met en zonder wieltjes en trekhandvat, rode en blauwe, maar geen koelbox met auto-stekker. Ik vroeg een medewerker en nadat ze was meegelopen naar de betreffende schappen en ook nog even had gekeken, zei ze dat ze dat type wel gehad hadden, maar dat deze er op dit moment niet waren - dat had ik ook al geconstateerd. Op mijn vraag of en wanneer ze nog zouden komen kon ze geen antwoord geven.
Wat blijkt: koelboxen met 12-volts stekker blijken in Amerika helemaal niet te bestaan!
Een tijdje geleden vroeg ik in een andere grote winkel naar diepvriestassen, de platte zilverkleurige zakken waar je zo handig je zojuist gekochte etenswaren uit diepvries of koelvak in kunt bewaren tot je weer thuis bent. Ik werd naar de afdeling verwezen waar ik daarvoor al grondig gezocht had. Ik vroeg een mevrouw die daar ook aan het winkelen was of zij enig idee had waar ik de diepvriestassen zou kunnen vinden. Zij had geen idee had wat ik bedoelde. Toen ik het haar uitlegde was ze enthousiast over deze uitvinding, hartstikke handig. Ja, en daarom was ik ernaar op zoek.
Deze winkel bleek geen diepvriestassen te verkopen.
(dank voor de belangstelling en ja, later zag ik bij de WholeFoods een hele stapel dus inmiddels heb ik er weer een, die ik gevuld met franse-camping-koelblokken meeneem wanneer ik veel boodschappen verwacht te gaan doen).
In dezelfde categorie: H ging naar de winkel waar L diezelfde ochtend een bepaald moeilijk verkrijgbaar Europees wasmiddel had gekocht (zonder bleekmiddel, namelijk). Toen H ernaar vroeg, liep de winkelmedewerker mee om met haar samen te zoeken en toen hij het niet kon vinden, zei hij dat dit specifieke wasmiddel uitverkocht was. Terwijl L tegen H had gezegd dat er nog meer dan genoeg flessen stonden.
Wat het is, waarom mensen niet gewoon zeggen dat iets niet bestaat? Ik ben er nog niet achter. Willen ze voorkomen dat ik voor gek sta (wat natuurlijk niet zo is, maar misschien willen ze voorkomen dat ik het gevoel zou kunnen krijgen dat ik eventueel voor gek zou kunnen staan)? Willen ze voorkomen dat zij zelf afgaan omdat ze 'nee' moeten verkopen? Snappen ze niet wat ik zeg? (dit kan het niet zijn, want anderen snapten het prima).
Fascinerend verschijnsel.
Het doet me denken aan het politiek ingewikkelde gedoe op Erwin's werk: toen hij tegen zijn collega's zei dat product X van Informatica bepaalde slechte onderdelen heeft en dat hij dat aan de hoogste baas zou zeggen, werden deze collega's op z'n minst erg onrustig; ze bezworen hem om dat te laten.
De parallel die ik hier zie is: we brengen geen slecht nieuws.
Over werk en andere cultuur gesproken: J vertelde over zijn eerste functioneringsgesprek, waarin hij zijn manager vertelde dat hij best goed is in dit en dat behoorlijk onder de knie heeft. De manager viel hem in de rede en zei dat hij zich toch echt anders moest presenteren, namelijk door met volle overtuiging te verkondigen dat hij híer hártstikke goed in is en dat hij daar echt enórm veel van weet - met bijbehorende handgebaren en mimiek. J is 2 m+ Hollandse nuchterheid.
nijlpaard
Als laatste opvallend verschijnsel: mensen gapen ongegeneerd zonder hand voor hun mond. Ik stond een keer bij een balie om iets te vragen en de man die me te woord zou staan, gaapte als een nijlpaard, nam uitgebreid de tijd, keek me aan alsof het de normaalste zaak van de wereld was en vroeg waarmee hij mij van dienst kon zijn.
Nou, vooruit, nog eentje dan: als je in de wacht staat bij iets als een telefoonmaatschappij, internetprovider of waterleverancier, zegt de stem op het bandje in Nederland dat de wachttijd langer is dan 10 minuten en dat de verbinding wordt verbroken. In de VS is zo'n lange wachttijd ondenkbaar; de stem op het bandje zegt dat ‘we op dit moment service verlenen aan een andere klant’. Mooi gevonden.
De route eindigde in het park waar vier of vijf opblaasattracties stonden: een piratenschip waar je naar binnen moest om een trap op te klimmen en je je aan de andere kant naar beneden kon storten van de glijbaan, een trein met wagons waar je doorheen kon lopen en af en toe moest klauteren, een klim-gevaarte met obstakels en glijbaan en een Nemo-figuur die we hebben overgeslagen. Er was bovendien een klimmuur. Erg leuk vonden we de 'oud-Hollandse' spelletjes: kikkerwerpen waarbij je een speelgoedkikker op de lage kant van een wipje moest zetten en moest proberen om deze in de bek van een reiger-achtige vogel te laten vliegen door hard op de hoge kant van de wip te slaan, ringen gooien, etc. Voor ieder kind was er een klein prijsje. Verder een stalletje met pizza-slices en een andere met burrito's, en een optreden van een band. Dat de Amerikanen altijd kind blijven zagen we hier op een heel leuke manier: je ziet mensen van alle leeftijden zonder enige gene swingen en meezingen. Daarna deden ze fanatiek mee aan de spelletjes die na het optreden werden uitgevoerd: zaklopen met kind (dus ouder en kind elk met één been in de zak) waarbij sommige ouders hun kind echt meesleep-sjouwden, en waterballon-gooien: kind en ouder staan tegenover elkaar, de ouder krijgt een fink grote waterballon en gooit die -nee, niet meteen, maar even wachten tot de spelleider het zegt, Ageeth- naar zijn of haar kind. Nadat iedereen op commando een stapje achteruit heeft gedaan, gooit het kind de ballon weer terug, stapje achteruit, gooien, enz. Ik had twee kinderen tegenover me staan omdat Erwin nog in de rij stond voor burrito's, die overigens erg lekker waren. We hebben goed ons best gedaan maar helaas niet gewonnen. Na een hoela-hoep wedstrijd voor kinderen waren de ouders aan de beurt en heel veel moeders en een vader stonden zich in het zweet te swingen, onder luide aanmoedigingen van de omstanders.
gehoorzaam
Ook bij dit festijn was het terrein rond de aangekondigde eindtijd binnen tien minuten helemaal leeg. Dat hebben we vaker meegemaakt, bijvoorbeeld bij de eind-picnic van Tjerk's school in Mountain View: van 1 tot 2 uur 's middags betekent dat om 5 over 2 het veld leeg is, op een Hema-kleed met vier Hollanders na, die verbaasd om zich heen kijken naar dit spektakel, waarbij iedereen op een gegeven moment alles uit z'n handen lijkt te laten vallen en gesprekken midden in een zin stokken, om in te pakken en te vertrekken - en zonder veel gedoe; we hadden er niks van in de gaten.
Grappig was het om dit mee te maken in het zwembad in Palo Alto waar we een paar keer geweest zijn: om vier uur gaan de sproeiers uit en wordt er aangekondigd dat het over een half uur, half 5 is en dat dan het zwembad sluit en de douches, kleedkamers en kastjes gesloten zullen zijn. Na die mededeling gaan de paddestoel en andere spuiten weer aan en zo'n beetje de helft van de bezoekers naar de kleedkamer. Om kwart over vier hetzelfde ritueel met hetzelfde resultaat. Dat betekent dat we dan bijna het hele zwembad voor onszelf hebben en ongeveer vijf minuten vóór sluitingstijd ook de douches en de kleedkamer, omdat alle Amerikanen al weg zijn.
space
Iets anders wat me opgevallen is is dat Amerikanen een issue lijken te hebben met ruimte. Bij een gelegenheid had ik een kleed uitgespreid waar Tjerk en ik al op waren gaan zitten. Hidde nam even plaats op een stoel die naast het kleed stond om zijn schoenen uit te kunnen doen. Onmiddellijk reageerden twee mensen met de mededeling dat die stoel al bezet was. Een andere keer zaten we gewoon op de kont op de grond naast een mevrouw met een mooi kleed, dat ik een beetje opzij schoof om te voorkomen dat Hidde er overheen zou lopen. Ze respondeerde meteen met de opmerking dat ze nog meer mensen verwachtte en ik dus het kleed moest laten liggen omdat ze de ruimte nodig had.In beide gevallen was de reactie in mijn ogen opvallend fel. Alsof ik hun plaats wilde innemen, zo’n soort idee gaf het me, of hen ruimte wilde afnemen.
hot dog-show
We zijn in de vakantie behalve naar het zwembad ook naar een paar voorstellingen geweest. Er wordt erg veel georganiseerd voor kinderen in de vakantieperiode aan muziek en voorstellingen. We hebben onder andere geleerd dat dinosaurussen de spaghetti hebben uitgevonden, en het bijbehorende liedje, met de makkelijke meezingtekst 'spaghetti spaghetti tralalalalalalaa' (herhaal). Uit het stuk 'Het kleine konijntje wil rode vleugels': het konijntje wilde kunnen zwemmen, of vliegen, of net zo mooi zingen als de merel, of rode vleugels. Ze kwam elfjes tegen en mocht één wens doen en kreeg het advies er heel goed over na te denken omdat een vervulde wens vrijwel onmogelijk ongedaan gemaakt kan worden. Rode vleugels gewenst en gekregen met als gevolg dat de andere dieren haar uitlachten, bang voor haar waren of haar niet meer herkenden. Eerst wilde ze alles zijn behalve zichzelf, uiteindelijk wilde ze het liefst zichzelf zijn. Het aardige aan dit stuk was dat het, anders dan de dino-voorstelling, werd gespeeld door kinderen. Het was een zogenoemde hot-dog show in the secret garden: in Palo Alto is een oud gebouw dat lijkt op een klooster met overdekte gangen aan drie kanten en een mooie binnentuin, en aan de zijkant een tuin achter zware houten deuren: de geheime tuin waar de voorstelling plaatsvindt en waar vanaf drie kwartier vóór aanvang hot-dogs, brownies, chips en drinken te koop is. Leuk is dat voor het podium een grasveldje is waar je je meegenomen kleed kunt uitspreiden om na een smakelijke picnic op je gemak van de voorstelling te genieten.
gezonde Hollandse jongens
Eind juli had ik een afspraak in het ziekenhuis voor de verplichte physical van de jongens: voordat een kind in California naar school kan, moet het een soort medische keuring hebben ondergaan en een Mantoux-test hebben gehad. De Mantoux-test had ik met Tjerk al in NL gedaan, nu bleek dat Hidde ook moest dus dat hebben we meteen ook laten doen.
De physical deed me denken aan mijn eigen bezoek destijds aan de schoolarts: zicht, gehoor, ruggenwervels, knieën, lopen (op hakken, tenen en gewoon). Wat me hierbij nog opviel was dat de arts vroeg hoeveel de jongens eten zonder dat hij geïnteresseerd was in wát ze eten, terwijl dat me in deze obese maatschappij toch van meer belang lijkt. Maar onze jongens neigen daar zelfs niet naar, die zijn heerlijk gezond.
De kinderafdeling in het ziekenhuis is fantastisch: de muren zijn geverfd en er zijn schilderingen op gemaakt met vissen en onder-water-planten, de buitenruimte is helemaal ingericht voor spel: het gangetje er naar toe is de reling van de klim-glij-boot die buiten staat, op de vloer is water en strand en er zijn een soort hutjes gebouwd. Een mooie manier om te voorkomen dat de stress bij de kinderen oploopt terwijl je zit te wachten – wat trouwens niet hoeft omdat ze ook aan het einde van de dag nog keurig op schema liggen. Ook erg prettig.
steentijd in silicon valley
Tijdens een van de dagen dat Tjerk en Hidde naar de pre-school waren, ben ik naar de DMV (CBR) gegaan om mijn Californische rijbewijs te halen. Hoe dat gaat: via een ontvangstdame van wie je een nummertje krijgt kom je een grote ruimte binnen. Daar heb ik ongeveer drie kwartier zitten wachten tot ik aan de beurt was, terwijl ik ondertussen het vragenformulier invulde voor het rijbewijs en om te mogen stemmen - ja, inderdaad: wij mogen stemmen en dat wordt geregeld via de DMV. Vraag me niet naar het hoe en waarom, ik ben allang blij dat ik invloed kan uitoefenen op wie de baas van Amerika wordt. Uiteindelijk was ik aan de beurt bij loket 5. Daar leverde ik het vragenformulier in, rekende de ambtenaar mijn lengte en gewicht om naar de Amerikaanse rekeneenheden, betaalde ik 29 dollar en kreeg een A5-velletje met gegevens mee en de opdracht om me bij loket 14 te vervoegen. 'Oh, dat loket, waar al die andere mensen ook voor staan te wachten?' Ja, dat loket. Ik sloot aan in de rij van ongeveer 40 personen en uit nieuwsgierigheid over hoelang ik zou moeten wachten, keek ik op mijn horloge. Zo'n 25 minuten later was ik tweederde opgeschoven toen een tweede beambte voor deze rij werd ingezet. Zij vroeg wie er nog op de foto moest en na een vrouw meer vooraan in de rij, was ik dat. Ik was blij met deze onverwachte shortcut. Wat er toen gebeurde wekte mijn lachlust en stomme verbazing: midden in Silicon Valley kreeg ik een dubbelzijdig geprint vragenformulier mee waarop ik met een potloodje het juiste van drie antwoorden moest aankruisen. Wát? Ja mevrouw, en wanneer u klaar bent mag u weer achteraan in de rij gaan staan. Er zijn plaatsen in Amerika waar je wel op een computer het schriftelijk examen kunt maken, laat ik dat ook vermelden. Maar dit... Gelukkig kon ik met het bij de eerste balie verkregen papiertje een andere keer terugkomen voor het examen. Dat heb ik maar gedaan, ik moest ten slotte weer op tijd de jongens ophalen om naar de arts te gaan. Volgende keer zorg ik dat ik tussen 8 en half 9 daar ben, zodat ik hopelijk een uur later mét certificaat en afspraak voor een rij-examen, weer buiten sta.
geen nee te koop, of toch?
Opgewekt ging ik met de jongens voor onze vakantieweek naar de Target om daar een koelbox te halen. Erwin herinnerde me er nog aan dat het handig zou zijn eentje met 12-volts aansluiting te kopen, zodat we de koelbox zouden kunnen aansluiten op de aansteker in de auto. Er waren grote koelboxen, kleine, koelboxen met en zonder wieltjes en trekhandvat, rode en blauwe, maar geen koelbox met auto-stekker. Ik vroeg een medewerker en nadat ze was meegelopen naar de betreffende schappen en ook nog even had gekeken, zei ze dat ze dat type wel gehad hadden, maar dat deze er op dit moment niet waren - dat had ik ook al geconstateerd. Op mijn vraag of en wanneer ze nog zouden komen kon ze geen antwoord geven.
Wat blijkt: koelboxen met 12-volts stekker blijken in Amerika helemaal niet te bestaan!
Een tijdje geleden vroeg ik in een andere grote winkel naar diepvriestassen, de platte zilverkleurige zakken waar je zo handig je zojuist gekochte etenswaren uit diepvries of koelvak in kunt bewaren tot je weer thuis bent. Ik werd naar de afdeling verwezen waar ik daarvoor al grondig gezocht had. Ik vroeg een mevrouw die daar ook aan het winkelen was of zij enig idee had waar ik de diepvriestassen zou kunnen vinden. Zij had geen idee had wat ik bedoelde. Toen ik het haar uitlegde was ze enthousiast over deze uitvinding, hartstikke handig. Ja, en daarom was ik ernaar op zoek.
Deze winkel bleek geen diepvriestassen te verkopen.
(dank voor de belangstelling en ja, later zag ik bij de WholeFoods een hele stapel dus inmiddels heb ik er weer een, die ik gevuld met franse-camping-koelblokken meeneem wanneer ik veel boodschappen verwacht te gaan doen).
In dezelfde categorie: H ging naar de winkel waar L diezelfde ochtend een bepaald moeilijk verkrijgbaar Europees wasmiddel had gekocht (zonder bleekmiddel, namelijk). Toen H ernaar vroeg, liep de winkelmedewerker mee om met haar samen te zoeken en toen hij het niet kon vinden, zei hij dat dit specifieke wasmiddel uitverkocht was. Terwijl L tegen H had gezegd dat er nog meer dan genoeg flessen stonden.
Wat het is, waarom mensen niet gewoon zeggen dat iets niet bestaat? Ik ben er nog niet achter. Willen ze voorkomen dat ik voor gek sta (wat natuurlijk niet zo is, maar misschien willen ze voorkomen dat ik het gevoel zou kunnen krijgen dat ik eventueel voor gek zou kunnen staan)? Willen ze voorkomen dat zij zelf afgaan omdat ze 'nee' moeten verkopen? Snappen ze niet wat ik zeg? (dit kan het niet zijn, want anderen snapten het prima).
Fascinerend verschijnsel.
Het doet me denken aan het politiek ingewikkelde gedoe op Erwin's werk: toen hij tegen zijn collega's zei dat product X van Informatica bepaalde slechte onderdelen heeft en dat hij dat aan de hoogste baas zou zeggen, werden deze collega's op z'n minst erg onrustig; ze bezworen hem om dat te laten.
De parallel die ik hier zie is: we brengen geen slecht nieuws.
Over werk en andere cultuur gesproken: J vertelde over zijn eerste functioneringsgesprek, waarin hij zijn manager vertelde dat hij best goed is in dit en dat behoorlijk onder de knie heeft. De manager viel hem in de rede en zei dat hij zich toch echt anders moest presenteren, namelijk door met volle overtuiging te verkondigen dat hij híer hártstikke goed in is en dat hij daar echt enórm veel van weet - met bijbehorende handgebaren en mimiek. J is 2 m+ Hollandse nuchterheid.
nijlpaard
Als laatste opvallend verschijnsel: mensen gapen ongegeneerd zonder hand voor hun mond. Ik stond een keer bij een balie om iets te vragen en de man die me te woord zou staan, gaapte als een nijlpaard, nam uitgebreid de tijd, keek me aan alsof het de normaalste zaak van de wereld was en vroeg waarmee hij mij van dienst kon zijn.
Nou, vooruit, nog eentje dan: als je in de wacht staat bij iets als een telefoonmaatschappij, internetprovider of waterleverancier, zegt de stem op het bandje in Nederland dat de wachttijd langer is dan 10 minuten en dat de verbinding wordt verbroken. In de VS is zo'n lange wachttijd ondenkbaar; de stem op het bandje zegt dat ‘we op dit moment service verlenen aan een andere klant’. Mooi gevonden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
