Nederland in onze krant

Was ik net weer een beetje bijgekomen van alle foto's en filmpjes van schaatsende vrienden en kinderen die soms heimwee bezorgden, zie ik vanochtend dit in onze krant:


NIEUWERKERK AAN DEN IJSSEL, the Netherlands — For the first time in 12 years, the Netherlands’ canals froze this month, bringing the Dutch, who like their tulips in neat rows, a heady mix of pandemonium and euphoria.

The New York Times
Canals in Nieuwerkerk aan den IJssel lured many skaters.
Hundreds of thousands of skaters, their cheeks as red as apples in the subzero temperatures, took to the ice, and hospital wards were filled with dozens of people with fractured arms, sprained ankles and broken legs.

Train engineers were ordered to go slowly to avoid hitting skaters who clambered over railway tracks to get from one frozen canal to another. Even the minister of defense, an avid skater, fell and broke his wrist. His ministry announced that the national defense remained in safe hands, even if one of them was in a cast.

In the 19th century, when Hans Brinker, the hero of the novel in which he tries to win a pair of silver skates, coasted along Holland’s ice, the canals froze almost every year. But water pollution and climate change have made this so rare that today a boy of 15, Brinker’s age, may never have seen a frozen canal, or at least remember one. Until, that is, this year.

“For us, it’s in our genes,” said Gus Gustafsson, 68, a retired insurance executive, explaining why he and his wife rushed out to buy new skates and take to the ice under a cloudless blue sky. “It was like a frenzy that came over people, including lots of kids, like my granddaughter, who is 5.” With thousands of others, they skated northeast toward Utrecht, then toward the cheese capital, Gouda.

With an influx of immigrants, the country has been struggling to maintain what it considers its Dutch soul, and Mr. Gustafsson was one of many here who thought the skating experience enabled the Dutch to reconnect with their identity. “There were only Dutch people on the ice,” he went on. “I saw no people of Arab descent.”

But André Bonthuis, who has been mayor in this town of 23,000 people for the past 20 years, said he saw Indonesians and Moroccans, among other newcomers to the Netherlands, on the ice. “It’s rather new for people from Morocco,” he said. But he agreed there was something very Dutch about canal skating, which is depicted in paintings by Dutch masters as early as the 17th century.
“Water is our friend, and 10 percent of our area is water,” he said. “From the oldest days, in very little villages, people could skate to each other.”
Mr. Bonthuis, 59, said he skated with friends recently but also spent a lot of time just skating meditatively alone, leaning slightly forward, arms crossed behind the back. “It’s nice to skate when there is a beautiful view of the fields,” he said. “You see a lot of people skating alone.”
Asked whether the skating frenzy had an economic impact, or perhaps had helped the Dutch forget the downturn, he replied: “Everybody took days off.” He added: “A lot of Dutch canceled ski holidays, so that hurt the economy, at least in the ski resorts.”

But over at Haitsma, a big hardware and skating supply store, Henk Haitsma, 62, the owner, was not complaining. His shelves were swept clean. “I sold 3,000 to 4,000 pairs of skates in the last 10 days,” he said. In that time frame he would have sold several hundred in other years.

The Dutch, famed for their champion speed skaters, like to go first class on the ice. The most expensive pair Mr. Haitsma sells, fancy skates with hinged blades, retails for $1,190. Other expensive models have removable linings that are put in a microwave oven, then pulled over the skater’s foot, where they shrink to the perfect size. Many of the store’s skates have removable blades, enabling skaters to walk off the ice without damaging their blades.

Monique Matze says she just hopes skaters stay off the railroad tracks. She is the spokeswoman for ProRail, which operates the Dutch railway tracks, and she was troubled by the numbers of skaters crossing the rails, many wearing bulky skates.
“When our tracks run over water and people want to get from one side to the other, they just climb over,” she said. There had been no accidents, she said, but she added: “This weekend there were a lot, lot of skaters, and we had no means to facilitate crossings, so the only thing we could do was to caution them.”

There may have been no railway accidents, but there were plenty of other mishaps. The defense minister, Eimert Van Middelkoop, “fell on a rough spot on the ice,” according to a statement by the ministry. This week he was back at his desk, with his arm in a cast.
“He’s over 60; he shouldn’t have been skating,” said Henk Van Engelenburg, a retired architect, with a laugh. Mr. Van Engelenburg, 74, who makes his home in a restored 17th century windmill, said his wife, who loved to skate, had a problem hip. “She cried because she couldn’t skate,” he said. But his 6-year-old grandson was on the ice, pushing a chair to avoid falling, the traditional Dutch way of teaching children to skate.

By this week, the rain and clouds of the usual Dutch winter were back. Weather experts said that the cold snap that brought the ice earlier in the month was caused by cold air that came rolling in from the east, across Germany and into the Netherlands. It was “favorable weather for skating,” said Harry Geurts, a spokesman for the Royal Dutch Meteorological Institute, in nearby De Bilt. “Lots of sun, little wind, really incredible.”
Mr. Geurts said he did not skate. “I just like to walk in the woods,” he said. “When you have freezing fog, it’s fantastic.”

Oddly, though, the cold swept across only the southern Netherlands and not the north. That mattered because this year is the 100th anniversary of the first race across frozen canals through 11 cities in the north, and it has been repeated every year in the past century when there has been ice.

Will there be another cold snap to freeze the canals of the 11 cities tour? “Not in the coming weeks,” Mr. Geurts said. “At the earliest, in February.”

More Articles in World » A version of this article appeared in print on January 16, 2009, on page A10 of the New York edition.

En voor de liefhebbers ook nog een verslag van de laatste Elfstedentocht op http://www.nytimes.com/2007/02/26/world/europe/26skating.html?fta=y

Nederlandse roots van Obama

AMSTERDAM -  Zou de aankomend president van Amerika eerst nog Ierse roots hebben, een andere zoektocht naar de stamboom van Barack Obama leidt naar... Nederland. Een verhaal dat de ronde doet over de roots van Obama voert ons terug naar Friesland en wel naar het geslacht Obbema, een bekende sportersfamilie. Dat ontdekte stamboomonderzoeker Koen Verhoeven.

Obama zou een achterneef zijn van de elfstedentochtrijder Liewe Obbema en de kaatser Siebe Obbema. De oudoom van Liewe was Jelle Obbema. Deze vertrok rond 1870 naar Kenia om te handelen in pepermuntolie. Hij zou één van de grondleggers worden van de King pepermuntfabriek. Dat meldt de website Historien.nl.

Oudoom Jelle was niet alleen verzot op pepermuntolie, hij was ook gek op vrouwen: zwarte vrouwen. Naast zijn werk als handelaar had hij talloze affaires. De kinderen die de rokkenjager verwekte droegen zijn naam. En Obbema werd op zijn Keniaans al snel uitgesproken als Oobema en in Amerika is dat, inderdaad, Obama.

‘Ja wy kinne’

Een zoon van de vrouwenversierder heette Sjoerd-Bark. Een Friese dubbelnaam, maar de gelijkenis met Barack is duidelijk. Op het familiewapen van de Obbema’s prijken twee leliebladen en een kaatsbal tegen een gouden achtergrond. En, dit is misschien wel de meest opmerkelijke vondst, onder het wapen prijkt de Friese leus ‘Ja wy kinne’. De link met Obama's campagneleus ‘Yes we can’ is snel gelegd.

[Okay, eerlijk is eerlijk] Te vroeg juichen moeten de Friezen niet. Het verhaal van de Nederlandse roots van Obama zou begonnen zijn bij de Volkskrant en is volgens deskundigen een hoax...

Het achtergrondblauw van dit blog benadert de kleur van de lucht, zoals we die hier na de ochtendkoffie de hele dag zien. 's Ochtends is het vaak bewolkt, langzamerhand klaart het op en de rest van de dag blijft de lucht prachtig helder blauw. Het blijft mooi om te zien, tussen de bomen door. We genieten van de schaduw in onze tuin en maken vaak graag meer.Sinds een paar dagen hebben we via de Amerikaanse Marktplaats - Craigslist - een nieuwe tuinset. Degelijke tafel, uit te breiden van 6- naar 8-persoons, stoelen en een grote ligstoel, die ik overigens nog niet heb kunnen gebruiken.De laatste paar weken hadden we een druk programma, vooral met allerlei bijzondere activiteiten op school. De laatste schooldag was 11 juni en we hebben nu nog 10 weken vakantie tot Tjerk op z'n nieuwe school begint en Hidde op de pre-school. We hebben het zwembad ontdekt, waar we lekker op de fiets naartoe kunnen (weten jullie allemaal eigenlijk al wel dat de zwembadjes die alle Nederlandse kinderen tot hun A-diploma om hun armen dragen, levensgevaarlijk zijn?!, aldus het Amerikaanse Rode Kruis). We hebben telefoonnummers uitgewisseld met drie jongetjes uit Tjerk z'n klas en ontdekt dat hier in de buurt ook jongens van zijn leeftijd wonen. Waar die zich overdag schuilhouden is mij nog steeds een raadsel. Een van de zegeningen van Amerika is dat er veel parken zijn met prachtige speeltoestellen en veel zand. Ook op fietsafstand. Verder vermaken de jongens zich samen ook heel goed. Meestal. De tuin is groot genoeg en ze hebben natuurlijk al hun speelgoed. Vandaag ontdekten ze een knutseldoos die nog dicht was en hebben ze lekker gekleid.Nu gaan we fietsen.Vandaag of morgen komen er twee nieuwe artikelen bij, over Koninginnedag in Silicon Valley en over de laatste schoolweken waarin ik een paar bijzonderheden uitgebreid vertel, zoals de Awards Assembly en Tjerk's Graduation, iets over de gevaren in Amerika en een laatste stuk met diversen, onder andere over wat we de laatste tijd hebben gedaan.Groet! En het blijft fijn om ook van jullie te horen!

tjonge jonge...

Hoewel we ons in het episch centrum bevinden van alle uitvindingen en ontwikkelingen op het gebied van internet, zijn we na twee weken bellen, terugbellen, bellen, gebeld worden en dan toch nog maar weer eens een keer zelf bellen, nog steeds afgesloten van het wereldwijde web. Wat blijkt: ons adres is onvindbaar voor de computers van diverse providers.
We houden goede moed en blijven het proberen om zo snel mogelijk weer berichten de wereld in te kunnen sturen en te kunnen lezen.

wat ons zoal opvalt hier

boodschappen
Omdat een van mijn contactlenzen was gebroken, wilde ik even nieuwe halen. Je kunt hier op zondag je bankzaken regelen, midden in de nacht boodschappen doen en in elk restaurant altijd een glas water krijgen, dus een stel lenzen zou ik zeker makkelijk kunnen krijgen.
Bij de plaatselijke drogist werd ik van de lenzenvloeistof naar de leesbrillen gedirigeerd, en weer terug. De meneer achter de balie van de brillenwinkel had volgens Tjerk zelf echt een hele mooie bril op en ja, ik dacht ook dat die wel uit zijn eigen winkel zou komen. Hij verwees ons naar de lenzenspecialist. De dame daar vroeg me naar het recept van mijn oogarts. ‘Prescription? Doctor?!’ Mijn ogen zijn prima; ik heb voor beide ogen -1 en hoef alleen maar nieuwe lenzen.
Nee mevrouwtje, zo gaat dat hier niet. Ik moet eerst mijn ogen laten opmeten door, zoals gezegd, een oogarts, in het ziekenhuis of in de winkel, waar ze inderdaad in witte doktersjassen en met naamkaartjes op rondlopen.
Of dat vergoed wordt door de ziektekostenverzekering?
Ook dat is een heel ander systeem dan in Nederland: elke ziektekostenverzekeraar heeft zijn eigen artsen: huisartsen, kinderartsen, oogartsen, voor elke kwaal hun eigen artsen. Dus ik zou eerst een arts moeten zoeken van mijn verzekeraar, daar een afspraak maken en vervolgens met het recept naar de winkel om daar de lenzen te kunnen kopen.
Ik neem aan dat de lenzen die ik inmiddels bij mijn ouders in Nederland besteld heb, eerder hier zijn.

geen internet in Silicon Valley
Als je aan Silicon Valley denkt, dan denk je aan Apple, Google, Informatica natuurlijk, Sun, Yahoo en aan het feit dat hier de computer bedacht en verder ontwikkeld is, de muis, het beeldscherm enzovoort. Dan denken wij dat we heel snel een telefoon- en internetaansluiting zullen kunnen regelen. Helaas pindakaas, of, aldus J, ´too bad peanutspread´. Erwin zat op een vrijdagavond een uur met een AT&T-medewerker aan de telefoon om alle opties door te nemen. Omdat het lang duurde voordat we vervolgens iets hoorden, belden we maar eens op. Order? Op naam van Erwin Dral? Nee, helemaal niet en het ordernummer kan ik in geen enkel systeem terug vinden. Maar misschien wil je... We hebben gezegd dat ze hun uiterste best moeten doen om de order te vinden en dat we anders bij een andere organisatie een telefoonabonnement nemen. Ja, nee, komt in orde Erwin. Later bleek dat ze nog wel de telefoonorder hadden en de internetorder kwijt waren. Om een lang verhaal kort te maken: drie weken later hadden we eindelijk telefoon- en internetaansluitingen en waren we vanuit Silicon Valley weer verbonden met de rest van de wereld.
Ik vond het wel heel raar om niemand te kunnen bereiken en geen berichten te ontvangen. Erwin moest gewoon ´s avonds werken en gebruikte daarvoor een onbeveiligde lijn. Dat had ´ie beter niet kunnen doen want later bleek dat iemand zijn e-mail adres had gebruik om spam te versturen – Erwin kreeg onbestelbare mailtjes retour en dat zijn account was gebruikt om informatie over auto´s op te vragen, te beginnen met een Bentley. Nee, ik zie het ook niet voor me.
Maar we zijn er weer! (en we hebben Skype, onder onze eigen namen, in Menlo Park).

creativiteit

De koop van een BMW 5-serie dinges wagon hebben we uiteindelijk afgeblazen. Het is een fantastische auto, wel een slagschip maar een van de weinige mooie stationcars hier; er is weinig tussen een ‘gewone’ personenauto met kofferbak of een jeep-achtige bak. Maar een transactie op de parkeerplaats bij een golfbaan met iemand die zich voorstelde als M en in het echt anders bleek te heten, die zei bij een bedrijfje te werken dat onvindbaar bleek op internet, en die ook nog beweerde niets te weten van een ingrijpende reparatie aan de auto na een ongeluk terwijl dat allemaal in de database te vinden is, dat vonden we toch iets te vreemd allemaal.





Over vervoer gesproken: dit karretje rijdt hier ergens rond, we hebben het al een paar keer gezien, evenals een gemotoriseerd plankje met een stok erop en handvat er aan, een soort hoge step met een breed plankje waar je voeten naast elkaar op kunnen staan en zonder de achterkant. Zie je 't voor je? Dan plaats je er een man in pak op en het beeld is compleet.

Het interessante en ook het leuke van het gebied waar wij wonen is dat hier zowel vrijwel alle uitvindingen op het gebied van informatica en computers vandaan komen (de muis, het beeldscherm, etc) en ook stromingen op het gebied van spiritualiteit, psychologie in al haar vormen en bijvoorbeeld yoga en gerelateerde vormen van fysieke oefening hier ontstaan zijn. Ook in het Stanford ziekenhuis zie je dit terug: er worden behandelingen uitgevoerd die hier ontwikkeld zijn die nog nergens anders mogelijk zijn. We hoorden dat er veel geld aan onderzoek wordt uitgegeven; het verdient zich terug. Natuurlijk moeten mensen het doen: deze streek is kennelijk aantrekkelijk voor open en creatieve geesten.

wat ons zoal opvalt hier

Toen ik een paar dagen na onze aankomst hier een moeder met jong kindje aansprak om te vragen naar een goede kinderschoenenwinkel om sandalen voor de jongens te kopen, raakten we aan de praat. Aan het einde vroeg ze of ik haar telefoonnummer niet op wilde schrijven voor ’t geval ik nog meer vragen had. Dit soort dingen gebeurt me vaker – niet dat iedere Amerikaan me zijn/haar telefoonnummer geeft, wel ervaar ik regelmatig de grote behulpzaamheid. En heel regelmatig wanneer ik vertel dat we nog maar een paar weken hier zijn, worden we welkom geheten in Amerika, in California. Echt zó anders dan het beeld dat ik van ‘de Amerikanen’ had. Zoals ik gister tegen iemand zei: in de film ontbreken dit soort scenes omdat die te weinig interessant zijn voor een verhaal.
Anderzijds zijn nog meer paranoïde dan ik dacht. We spraken vandaag met de ‘lease-agents’ bij het tekenen van het contract over een mooi huis hier in de buurt, dat we hebben geweigerd omdat in het tuinhuis ook iemand woont. Ons probleem was dat je dan dus nooit privacy hebt. Hun bezwaar was al het ‘legal paperwork’: het is immers een man, een onbekende, en dan met twee kleine kinderen... oh, ja, dát dus.

Wat me hier ook opvalt zijn alle rules & regulations (regels en voorschriften). Toen ik gister op de site van de school waar Tjerk volgens de districts-indeling naartoe zou moeten, klikte op ‘schoolpleinregels’ kwam er een lijst van 29 regels tevoorschijn. Ze mogen eigenlijk niks doen wat kinderen doen: klimmen, rennen, stoeien of andere contactspelletjes. Er staat dat de kinderen moeten lopen want ‘rennen leidt tot ongelukken’ (running causes accidents) in plaats van dat iemand die rent zou kunnen vallen. Een kleine waarschuwing hier dus aan alle hardlopers onder de lezers van dit stuk; wij erkennen geen enkele aansprakelijkheid voor ongelukken die jullie zullen overkomen wanneer jullie rennen.
Verder moeten kinderen onmiddellijk overal mee stoppen en helemaal stil staan (freeze) wanneer een leerkracht op een fluitje blaast of de bel gaat en mogen ze nadat een leerkracht 2x heeft gefloten, weer bewegen.
Ik ga vandaag of morgen naar de school toe om te kijken en te vragen hoe het in de praktijk gaat en om kennis te maken met de juf bij wie Tjerk in de klas zou komen. Dan wil ik onder andere haar visie horen over het al of niet overplaatsen van Tjerk bij onze verhuizing begin mei. Hij zit dan bijna 2 maanden in zijn huidige klas waar hij nu gewend is aan de rituelen en dagindeling en aan de juffen, en de kinderen enigszins heeft leren kennen. De zomervakantie begint medio juni dus hij zou dan nog 6 weken op deze school zijn. Het voordeel is natuurlijk dat hij de school en alle gewoonten en gebruiken alvast kan leren kennen en kinderen met wie hij in de zomervakantie dan misschien kan spelen.

Als ik de regels lees die de kinderen zo beperken –in mijn visie- om zich uit te leven en energie kwijt te kunnen en als kinderen met elkaar te spelen, vraag ik me af waar, hoe en wanneer de kinderen hier kunnen leren dat ze in het leven letterlijk en figuurlijk hun neus kunnen stoten of (sorry) op hun bek kunnen gaan? Dat dat hoort bij het leven en bij de omgang met andere mensen? Wanneer, waar en hoe kunnen ze frustratie-tolerantie opbouwen?
Dit zijn ook vragen die door me heen gaan als ik in de speeltuin ben. Daar valt het me ook elke keer weer op dat mensen hun kleine kinderen nooit alleen van een glijbaan laten gaan, hoe kort deze ook is. Ik herinner me het moment dat ik Hidde voor het eerst van de glijbaan zag gaan nog haarscherp: ik zat binnen, keek naar buiten en zag het kleine mannetje op z’n buik naar beneden glijden van de glijbaan in onze tuin. Dat betekende dat hij dus ook helemaal alleen naar boven was geklommen, met die kleine pootjes op die grote treden, waar hij nog makkelijk tussendoor had gepast. Het zag er heel grappig uit, vooral toen hij later op z’n kontje ging en aan het eind van de glijbaan gewoon meteen op z’n beentjes stond. Hier gaat het allemaal heel anders: een volwassene gaat met een kleintje mee op de glijbaan of ze houden het kind de hele tijd stevig vast terwijl ze ernaast lopen (langzaam, vooral langzaam) of ze verbieden het kind om te glijden. Ik hoor ook voortdurend dat kinderen op moeten passen, voorzichtig moeten zijn, uit moeten kijken...

Wat wel voldoet aan het stereotype beeld van ‘de Amerikanen’ is dat hier inderdaad opvallend meer dikke kinderen en volwassenen dan bij ons. Niet lekker mollig, maar echt dik. En wat doet de OV op Tjerk z’n school? Om geld te verdienen gaan de ouders bij het uitgaan van de school bij het hek snoep, chips en ijs verkopen...
Verder zit hier in vrijwel alle produkten suiker. Zelfs in smeerkaas, in veel brood en ook in produkten met een ‘good food’-label. Ik lees dan ook meer etiketten dan ik ooit gedaan heb om er achter te komen wat ik wél zou kunnen kopen. Want zoete smeerkaas vinden we gewoon niet lekker (Erwin en ik; Hidde doet ’t graag op z’n brood). En er zijn veel minder soorten broodbeleg dan bij ons, dus dat maakt de keus nog beperkter. Creativiteit geboden dus. Verder valt het me op dat ik heel vaak op de groente-afdeling sta zonder idee van wat ik kan nemen. Er is veel keus maar ik weet niet hoe ik bijvoorbeeld cactus-blad klaar kan maken. Tips?! Of allerlei knollen die ik voor het eerst zie. Het elektrische fornuis maakt het nog moeilijker; gelukkig staat er in ons huis een gasfornuis!
Er zijn zo weinig gasfornuizen vanwege het gevaar voor aardbevingen: als de gasleiding scheurt kun je de beving zelf overleefd hebben, maar dan kan je huis alsnog ontploffen. Gister las ik een lijstje van dingen die je in je aardbevings-overlevingspakket zou moeten hebben. Dat is zo uitgebreid dat wij er twee dagen mee zouden kunnen kamperen.

wat ons zoal opvalt hier

Wij zijn hier uit luxe gekomen, voor de verandering, maar er zijn hier zoveel mensen met verhalen over levens waar wij ons niets bij kunnen voorstellen. De opa en oma van Tjerks juf zijn begin 1900 uit Rusland gekomen omdat de overgrootmoeder weigerde haar zoons in het leger te laten gaan. Eerst zijn er een paar familieleden gegaan en zodra ze werk/inkomen hadden gecreeerd, kwam de volgende over. Zo is uiteindelijk de hele familie hier terechtgekomen. Er zit ook een Fries (út Snits) in het complex, tijdelijk, met zijn vrouw die in behandeling is in het Stanford University Hospital: beenmergtransplantatie en omdat alle kenmerken overeen kwamen behalve de bloedgroep van haar en de donor, krijgt zij nu een nieuwe bloedgroep. Dat is weer een heel ander verhaal.

Alles is hier groter. De auto’s, de pizza’s, de supermarkten en ook de openingstijden: 24 uur per dag! Ik dacht dat ik op het on-line gedeelte van de site keek, maar het is echt waar: je kunt hier letterlijk dag en nacht boodschappen doen. En ook de rijen frisdrank en planken met pindakaas, daar hebben we ons zo over verbaasd: veel merken en heeeele grote potten. Met andere dingen is het weer andersom: je kunt drie maten koffie/thee bestellen maar de kleinste heet dan nooit small. En ook bij tampons is dat zo: super hier is volgens mij een paar maten kleiner dan bij ons.
Weinig mensen die lopen, een paar fietsers op voor onze begrippen middeleeuwse fietsen. In Nl zie je woon-werk-fietsers met hybride fietsen en optimale fietsuitrusting en –kleding, hier zitten ze gewoon in hun dagelijkse kloffie op de fiets en als een bagagedrager ontbreekt, houden ze het plastic tasje met de boodschappen gewoon in hun hand.
Toen we de eerste dag inkopen gingen doen stelde Tjerk voor om macaroni te kopen omdat hij dacht dat ide ook groter zou worden als je die kookt. Wat blijkt: de macaroni hier wordt groter als je die kookt!
En veeel grote vet-coole auto’s! Spoilers, pick-up’s op hoge wielen, suv’s, brullende uitlaten etc. Er zitten stoere kerels in Hummers (waarvan we hier in twee dagen meer hebben gezien dan al die tijd in Nl) en soortgelijke trucks en ook jan-met-de-pet-achtige mannetjes, of hoogblonde dames en ook gewone vrouwen, zoals ik, zeg maar. Mijn lievelingsauto is een oude, lage pick-up truck, zoals die in Latijns-Amerika veel rijden, dus niet de gepimpte versie. Erwin twijfelt nog tussen praktisch of wat-ie-altijd-al-had-willen-hebben.

Het is nogal Europees in dit gebied: kleine winkelstraatjes met restaurantjes en terrasjes. Goeie boekwinkels, die tot laat open zijn en vaak een cafeetje hebben en/of stoelen waar je op je gemak in boeken kunt, en mag, bladeren.
Er is hier best goed brood te krijgen - vroeg ik om ‘zwaar’, donker brood, zeiden ze ‘oh, Europees’. En ‘from the old world’ is een aanbeveling. Op tv zie je in reclames vaak dat ze iets aanprijzen met ‘uit Europa’ of ze kiezen een Europees land, uit Zweden bijvoorbeeld. Altijd goed, uit de oude wereld.

En ze doen hier ook wel aan gescheiden afval: ze hebben kliko’s voor papier, groen(te)afval, gewone vuilnis en voor blikjes en plastic flesjes etc. Er gaat hier heel veel in hele grote plastic ‘containers’: melk in een plastic soort jerrycan van een gallon, dat is bijna 4 liter! Ook frisdrank gaat in grote of kleinere plastic flesjes.
In de supermarkt doen ze alles in kleine plastic zakjes, het is om gek van te worden! Zelfs dingen waar een handvat aan zit, zoals de jerrycans water en melk. En ze pakken heel in-efficient in! We hebben ontdekt dat er wel dozen onder de kassa staan, onder dat uitschuifplankje waarop je de boodschappen kunt inpakken, die gebruiken ze alleen wanneer iemand veel flessen wijn (glas) koopt maar die nemen wij voor onze wekelijkse boodschappen. Verder nemen we altijd onze Nl grote boodschappentas mee.

Het valt me op dat het hier schoon en rustig is op straat, dat mensen geduldig zijn, ook in het verkeer. Ze blijven in de grootste monsterachtige auto’s achter een vrachtauto rijden ook al gaat die veel minder hard dan de max-snelheid. Als je wilt oversteken stoppen ze meteen (tot nu toe allemaal, maar we blijven natuurlijk links-kijken-rechts-kijken). Laatst moest ik draaien en wilde wachten toen er een auto aankwam, maar die gebaarde me dat ik rustig even achteruit kon rijden en mijn manoeuvre afmaken. Ongelofelijk, vergeleken met hier is het in NL een opgefokte toestand.
Het rustige straatbeeld komt voor een belangrijk deel ook door het ontbreken van reclameborden. Die hangen wel –megagroot natuurlijk- langs de snelwegen. Borden op lantaarnpalen of andere schreeuwerig-opdringerige posters zijn hier niet, ook niet in winkelstraten of –centra.

Je kunt hier gewoon je fiets meenemen op de bus: voor op de bus is een fietsenrek. We hadden dat al in San Francisco gezien; er staat regelmatig een exemplaar op. Best handig als je op de fiets naar je werk wilt maar het net te ver vindt, of als het net te ver is, dan ga je gewoon een stukje met de bus. Of met de trein, want daar kun je ook je fiets in meenemen.

Wat ik erg prettig vind en wat ervoor zorgt dat het hier zo mooi is: er is heel veel groen. In de middenbermen tussen de wegen, in de bermen langs de wegen en straten, in de niemandslanderige driehoekjes bij op- en afritten van snelwegen en in kleine plantsoentjes in de dorpen/stadjes staan prachtige bomen, struiken en bloemen. Wat ik erg waardeer is dat ze bomen laten staan: in NL leggen ze een fietspad recht aan en als het moet kappen ze bomen die in de weg staan, hier laten ze een fietspad om de bomen heen kronkelen. En vandaag zag ik midden in een klein dorpsachtig straatje, letterlijk mídden in de straat, een boom staan met een hoge houten ring er om heen ter bescherming en extra aarde erin. In Nl zou die boom al lang gekapt zijn.
Tjerk vind ’t vaak wel leuk om hier te zijn. De eerste week toen we hier rondreden zei hij dat hij het hier heel mooi vindt, “it liket wol in grutte tún”, en hij heeft gelijk, het lijkt hier inderdaad een grote tuin. Heel veel bomen langs de wegen, in Mountain View waar we nu wonen, en in Palo Alto en het heeele dure Atherton (huurprijzen vanaf 4500 dollar) en in de heuvels, maar er zijn hier ook ghetto-achtige gebieden die heel kaal zijn en waar geen mooie struiken of citrus- of sinaasappel- of andere mooie fruitbomen of palmen in de tuin staan. Dat is ook leuk: je kunt hier gewoon een palmboom in je tuin hebben, of langs de kant van de weg. Veel variatie ook in groen en in het bouwen. En ook kan per straat de indruk verschillen: aan de ene kant van de straat kunnen hele sjieke huizen staan, terwijl de overkant rommelig en afgebladderd is. Soms ook door elkaar, of gaat het midden in een straat over in een ander soort sfeer en omgeving.

We zijn een keer naar de oceaan geweest aan de andere kant van de bergen, over een prachtig kronkelige weg door de bossen, waar we allemaal erg van genoten. Aan de oceaan waaide een koude, harde wind. Toen we langs de kustweg reden zag we inlands de scheuren op de plaats waar de aardschollen langs elkaar schuiven. Intrigerend dat zo iets onvoorstelbaar groots zich manifesteert in wat zandkuilen, om het oneerbiedig te zeggen.

We zijn laatst op zondag naar een park gegaan hier in de buurt: enorm uitgestrekt terrein met allemaal paden en bos. Daarin een oude boerderij die echt een boerderij is geweest. Overal bordjes dat je vooral de dieren (geiten, schapen, kippen etc, a la kinderboerderij) niet mag aaien en voeren en dat de hekken níet zijn om op te klimmen. Het is wel tuttig hier hoor, met al die ge- en verboden, jemigdepemig. En ook dat ge-bemoei van anderen met mijn kinderen. Vanochtend bij de supermarkt zei iemand die met Hidde aan kwam lopen dat hij buiten in het blauwe autootje zat (zo eentje waar je kwartjes in moet doen en die dan gaat bewegen). 'Ja, dat klopt', zei ik. En ik wist dat er nog een onzichtbare tekst onder haar uitgesproken woorden was.

Wat ons met Pasen (hier maar een dag, de volgende dag gewoon weer aan de slag allemaal) opviel was dat veel winkels gesloten waren. Dit is kennelijk een van de weinige dagen dat echt veel mensen vrij zijn en/of nemen. Op andere zondagen kun je zelfs verzekerings- en bankzaken regelen, Paaszondag was een heuse rustdag voor de meesten.